♪☆【あなたは私の運命です】★ (^ー^)♪

สรุปคืนก่อนพีจังจะมาอิชะนีนางนี้ได้นอนไปแค่ชม.นิดๆเท่านั้น
สะดุ้งตื่นตอนนาฬิกาปลุกดัง จำได้ว่าลุกขึ้นอย่างเร็ว
ไม่มีความง่วงปนเลยอยู่สักนิด แต่แอบวูบเพราะหน้ามืด เหอๆ
อาบน้ำแต่งตัวตอนตี4 ออกจากบ้านตอนตี5 ถึงรร.ตี5ครึ่ง
น้องสาวสุดเลิฟโทรมารายงานจากสนามบินว่าพีจังถึงแล้ว
แต่ตัวมันน่ะไม่เห็นนะ เพราะพีจังโดนห้อมล้อมออกมาตั้งแต่ในเกท
คนข้างนอกส่วนใหญ่จะเห็นแค่ข้อมือน้องนะ 555+
เพราะมีเสียงเรียกชื่อน้องกันระงม น้องเลยยกมือขึ้นมาโบกไปมา
เหมือนจะส่งสัญญาณบอกว่ารับรู้แล้วคร๊าบบบ ประมาณนั้น

ตัดภาพมาที่รร. ปกติดุสิตทุกครั้งที่มาจะได้เข้าไปนั่งข้างในนะ
แต่ครั้งนี้ไม่ให้เข้าอาจจะเป็นเพราะสองสาเหตุนี้ คือ
1.เช้าเกินล็อบบี้กับเบเกอร์รี่ยังไม่เปิด เค้ารู้ถึงจุดประสงค์ที่มา
2.ณ ตอนนั้นมีทหารประชุมอยู่ในรร.
ทุกคนที่มารอที่รร.เลยได้แต่เอ้อระเหยไปมาอยู่ตรงลานจอดรถ
ตอนนั้นมีเพื่อนร่วมชะตากรรมแค่สองคนคือเอิร์ทกับนู๋
สักพักมีเพื่อนเอิร์ทโทรมาบอกว่าน้องออกมาจากสนามบินแล้ว
มีรถตำรวจนำ น้องนั่ง ALPHAD สีขาว ป้ายแดง
หลังจบรายงานสักพัก เห็นแสงหว๋อจากรถตำรวจมา
อิเอิร์ทวิ่งนำทีมไปคนแรก กุกับแอร์เหวอมากนะ
แต่ก็วิ่งตามมันไป รถน้องขึ้นข้างบนจริงๆด้วย สรุปตอนเช้าไม่เห็นน้อง
นอยด์สุดอ่ะ ทำให้อยากตามน้องที่สุพรรณมากๆ
เลยคุยกันว่าเอาไงดี แต่ตอนนั้นจำนวนคนในกลุ่มก็น้อย
แถมรถตู้ก็ไม่ได้จอง ตอนแรกว่าจะไปขึ้นรถตู้กทม-สามชุกแล้ว
แต่โชคดีที่ได้พี่ที่รู้จักกับเอิร์ทมาร่วมขบวนการด้วยอีกกลุ่มนึง
รวมมีผู้ร่วมชะตาชีวิต 12 คน จองรถตู้ได้อยู่แล้วงานนี้
เลยโทรจองรถตู้จากเบอร์ที่ต่ายให้มา งานนี้ต้องขอบคุณต่าย
ที่ทำให้พวกเราได้รถตู้ราคาถูก สภาพดีเยี่ยม คนขับเจ๋งมาก

ตอนประมาณ 9 โมงกว่าๆ รถตู้มาถึงที่รร.
ก็คุยกันว่าจะออกก่อนน้อง ไปตั้งต้นที่สุพรรณดีกว่า
พวกพี่ที่ไปด้วยกันเค้าได้ตารางงานน้องมาก
มีไปบ้านควายด้วย ตอนนั้นก็ลังเลจะไปไหนดี
แต่ก็ตกลงว่าไปบ้านควายก่อนละกัน
เพราะโทรเช็คดูรอบการแสดงโชว์ของที่นั่นแล้ว
มันเป็นช่วงเวลาที่แมทกับเวลาออกจากรร.ของพีจังที่สุด
นั่งรถกันมาเรื่อยๆ คนขับไม่ได้เหยียบเร็ว
สักพักมีสายรายงานมาจากรร.ว่าน้องออกจากรร.แล้ว
ดูนาฬิกากันตอนนั้น 11 โมงพอดี น้องออกตรงเวลามาก
นั่งรถกันแบบชิวๆไปเรื่อย จนมีคนสังเกตเห็นไฟหว๋อของรถตำรวจ
พี่คนขับรถตู้เหยียบมิดเลยงานนี้ มั่นใจไม่ต่ำกว่า 160 แน่ๆ
แล้วถนนไม่ได้โล่งเลยนะ ถนนสุพรรณใครบอกโล่งกุไม่เชื่อ!!!
แต่พี่แกเหยียบหลบหลีกสุดยอด แต่เบรคทีหัวทิ่มหัวตำกันหมด
ในใจก็คิดงานนี้กุจะตายเพราะตามผู้ชายมั้ยว่ะ แมร่งงง
สักพักเริ่มเอะใจ เชี่ยน้องออกหลังเราเป็นชม. จะตามเราทัน?
เริ่มคิดได้ โทรเช็คกับกลุ่มที่ตามน้องอยู่ทันที สรุป....
น้องยังอยู่บางบัวทองนะคะ ส่วนพวกกุอยู่สุพรรณแล้วเหอะ
พอถึงบ้านควายก็ลงไปซื้อบัตรเข้าชมการแสดงไว้
แล้วเข้าไปเดินถ่ายรูปกับน้องควายเล่นๆ ฆ่าเวลา
สักพักพี่คนขับรถโทรมาตามให้มาอยู่ตรงหน้าๆทางออก
เผื่อรถน้องไม่เลี้ยวเข้าบ้านควายตรงไปสามชุกจะได้รีบออกไป
พอเดินออกมาถึงทางออกปั๊บเห็นคนรีบวิ่งขึ้นรถกันเป็นกลุ่มๆ
รถตู้ที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาสองคันก็กลับรถกันจนฝุ่นตลบ
บ่งบอกให้รู้ว่ารถน้องแมร่งเลยไปสามชุกแน่นอนงานนี้
ถึงเวลาเร่งเครื่องอีกแล้วเหอๆ  หน้าทิ่มกันเป็นแถบๆ อีกรอบ
ไปถึงตัวตลาดก็มีคนโทรมาบอกเอิร์ทว่าน้องอยู่ตรงที่ว่าการอำเภอ
ทุกคนรีบวิ่งลงจากรถทันที ทั้งๆที่กุไม่รู้ด้วยซ้ำที่ว่าการฯมันอยู่ไหน
วิ่งตามๆกันไป เพราะคันหน้าเด็กมันก็ลงจากรถแล้ววิ่งเหมือนกัน
พวกชาวบ้านก็เชียร์กันนะ"เอ้าเร็วๆๆๆ" "อีกนิดๆ" "จะถึงแล้วๆ"
ได้ข่าว พวกกุมาตามผู้ชาย ไม่ได้มาแข่งวิ่ง 4x100 เหอะ
วิ่งมาในใจก็คิดจะทันมั้ยว่ะๆๆ เลี้ยวพ้นมุมตึก เห็นคนเป็นร้อย
และ ALPHAD สีขาวป้ายแด จอดประจันหน้าอยู่
ล้อมรอบรถด้วยเชือก และ การ์ด เหอๆ รถน้องฟิล์มหนาโคตร
ได้ยืนอยู่ตรงแถวๆ รถนั่นแหละ รอเกือบครึ่งชม.อ่ะ
เหมือนเค้ายังเซตของยังไม่เสร็จ เลยยังไม่ให้น้องลง
ยืนกันจนหน้าดำ เท้าไหม้เลยงานนี้ แต่พอเห็นน้องแล้ว....
หายเหนื่อย หายร้อนกันเลยทีเดียว พีจังน่ารักโคตรรรรร
น้องยิ้มแบบเขินๆ นิดหน่อย น่ารักเห๊อะะะะ ไม่ไหวๆๆๆ
เดินไปส่งน้องจนถึงหน้าประตูตลาด ก็ถอยกลับออกมา
ไม่ตามเข้าไปหรอก ทางแคบจะตาย สงสารน้อง
มีแต่คนกรูตามเข้าไป มีอยู่ไม่กี่กลุ่มที่ล่าถอยออกมา
ยืนกรี๊ดกร๊าดกันอยู่หน้าตลาดแป๊บนึงก็ชวนกันไปบ้านควาย
เพราะมันเป็นสถานที่ต่อไปที่น้องต้องมาถ่ายทำ
คนขับรถเค้าก็ขับออกมาชิวๆ พวกเราก็นั่งเม้าท์แตก
พอถึงบ้านควายก็ลงไปสั่งข้าวกินกัน เพิ่งระลึกได้ว่า
ทั้งวันยังไม่มีอะไรที่เรียกว่าอาหารตกถึงท้อง
สั่งอาหารจานเดียวกันไปกับโค๊กลิตร2ขวด
น้ำมาก่อน เลยเทน้ำกินกันไป นั่งไปสักแป๊บ
เริ่มเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอก
ทำไมรถตู้เด็กตามถึงมุ่งมาที่บ้านควายกันเร็วจังว่ะ
จากที่สืบมาจากคนขายตั๋ว รายการเค้าเหมาตอน4โมง
แต่ตอนนั้นรู้สึกมันยังไม่สามโมงเลยมั้ง เห็นท่าไม่ดี
รีบพากันแหกปากแคนเซิ่ลอาหารที่สั่งไปทันที
พอเดินเข้าไปในส่วนที่จัดแสดงต่างๆ ไม่ทันถึง5นาที
รถน้องมา แมร่งงงง เกือบไปแล้วกุ น้องมาเร็วมากอ่ะ
ทุกคนคิดเหมือนกันว่าสงสัยถ่ายทำที่สามชุกไม่ได้แน่ๆ
ตอนแรกรถน้องก็มาจอดแถวๆ ทางเดินเข้ามาแหละ
แต่คิดว่าพอเห็นจำนวนแฟนคลับที่มารอแล้วคงลำบาก
ก็เลยเลี้ยวรถไปอีกทาง คราวนี้เกิดการแตกหือในบ้านควาย
ส่วนพวกเรายืนงงๆสักพัก พากันระลึกกุจะไปไหนดีว่ะ
จากที่มาสำรวจเส้นทางตอนแรกมันก็มีทางเข้าอื่นอีกอ่ะนะ
แต่มันจะไปทางไหน เดินกันแบบงงๆรีบๆเล็กน้อย
ซีกับเราคิดเหมือนกัน หรือว่าจะไปเรือนรับรองว่ะ
เสือกใช่ไงเดินมาถึงเด็กยังมากันไม่เยอะ หลงทางกันมั้ง
ไปเกาะได้อยู่แถวที่สอง และทุกคนนั่งลงรออ่ะ ดีมากมาย
ไม่กี่อึดใจพอรถพีจอด พีก็เดินลงมา รู้สึกเสียงกรี๊ดแฟนคลับเบานะ
เหมือนทุกคนกำลังตกใจ ปนอึ้ง น้องลงมาเร็วไปอ่ะ 555+
ทุกคนได้แต่โบกมือให้น้อง...น้องหันมาโบกมือให้ผงกหัวน้อยๆ
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักเป็นบ้าเลย เพ้อจริงๆนะเนี่ย
พอน้องเข้าไปในห้องรับรองก็ว่าจะไปนั่งเกวียนกัน
แต่พอไปถึงที่นั่งเกวียนลุงคนที่จะพาขี่เกวียนบอกว่า
ต้องรอน้องควายแสดงเสร็จก่อนถึงจะนั่งได้
ก็เลยยืนรอเล่นอยู่แถวๆคอกน้องควาย แต่....
โปรดิวเซอร์รายการที่นี่หมอชิตเดินมาบอกว่า
เดี๋ยวจะปิดโซนแสดงโชว์ทั้งหมด ต้องรอนั่งเกวียนตอน4โมง
ไม่งั้นเค้าขอซื้อบัตรนั่งเกวียนต่อทั้งหมดเลยก็ได้
แต่พวกเราบอกไม่เป็นไร ก็เลยเดินออกไปจากบริเวณนั้น
ไปรอน้องที่หน้าห้องรับรองเหมือนเดิม เพราะยังไงก็ได้เจอ
รอสักพักน้องก็ออกมาขึ้นรถ เห็นรอบนี้ก็กรี๊ดไม่ทันอีก
น้องมาเร็วไปเร็ว แต่ไม่ลืมโบกมือให้เหมือนเดิม ^^
พอน้องไปถ่ายรายการตรงบริเวณลานแสดง ก็ตามไปส่องน้องต่อ
ตอนแรกส่องบนเรือนไทย แต่โดนไล่ลง - - .....
ในตอนแรกบอกว่าอยู่ตรงเรือนไทยได้ไงล่ะว่ะคะ???
ก็เลยไปยืนส่องรอบๆบึงแทน ร้อนแค่ไหนก็ทนค่ะงานนี้ เหอๆ
ดีนะที่พกกล้องส่องทางไกลมา ไม่งั้นคงแอบเซ็ง - -^
แถมเกือบโดนห่านกัดอีกต่างหาก แสรดดดดดด
เหมือนไปยืนในที่ของมัน โผขึ้นจากน้ำมาไล่งับ
ไล่งับเสร็จก็ลงน้ำไปลอยคออย่างสบายใจเหมือนเดิม เพื่อ???
ส่องน้องตั้งแต่ลงจากรถจนไปถึงลานแสดงน้องควาย
น้องคงร้อนอ่ะเลยถอดสูทออกเหลือแต่เสื้อยืดตัวใน
สมควรอ่ะ น้องทนใส่มาได้ไงตั้งนาน วันนั้นร้อนมากอ่ะ
นั่งๆ ยืนๆ ส่องน้องอยู่เป็นครึ่งชม. ก็ชวนกันไปที่รถ
เพราะจะนำน้องออกไปก่อน จะไม่ออกพร้อมน้องหรอก
ขืนออกพร้อมน้องคงวุ่นน่าดู เห็นขบวนตามยังกะไปทอดผ้าป่า
พอขึ้นรถก็เดากันไปว่าน้องจะไปไหนเพราะในตารางงาน
น้องจะไปกินข้าวแถวพระราม3 แล้วมีสายรายงานว่า
อาจไปที่เดียวกับที่ทงบังเคยไปกิน "บุรีทารา"
ก็เลยโทรไปจองกันไว้ มุ่งรถไปที่พระราม. แต่ปรากฎว่า
มีน้องที่ตามรถพีจังอยู่โทรมาบอกเอิร์ทว่าน้องไปทางด่วน
พระราม9 บางนา...เอิ่ม จะกลับมารร.เหรอว่ะ
เลยตัดสินใจไปรร.ก่อน วนรถอยู่ในรร.3รอบได้
เพราะไม่มีที่จอด + ไม่รู้จะไปไหนดี มึนงงกับชีวิต
สุดท้ายตัดสินใจได้ว่าพอกันมั้ย วันนี้ก็ได้เยอะแล้ว
เจอน้องทุกที่ที่ไปตามแล้วนะ ไว้ลุยต่อพรุ่งนี้ละกัน
สรุปทุกคนโอเคจะจบทริปตามน้องในวันนี้
เลยบอกให้คนขับรถไปเติมน้ำมันจะได้เคลียร์ค่าใช่จ่ายกัน
พอจะถึงปั๊มน้ำมันน้องของเอิร์ทดันบีบีมาว่าอยู่เอกมัย
เอิร์ทมันเลยโทรไปหาได้ความว่าน้องกินร้านคุณหญิง
สาดดดดดดด ร้านนี้ไม่อยู่ในหัวกุเลยนะ นึกว่าจะไปหรูกว่านี้
ตอนแรกก็เต้นกันทั้งรถเริ่มลังเลกันอีกเอาไงดีว่ะๆๆๆ
แต่สุดท้ายก็เคลียร์รถเลยเหอะ เหนื่อยแล้ววันนี้
อีกอย่างก็ได้เจอน้องตั้งเยอะแล้วนะ ก็เลยเคลียร์เงินกัน
สรุปเสียเงินในการตามน้องคนละ 250 บาท เหอๆ ถูกมากอ่ะ
พอเคลียร์เสร็จก็ให้คนขับรถพาไปส่งที่สีลมคอมเพลกซ์
หาไรกินกัน พอกินเสร็จก็แยกย้ายกลับบ้าน

พอถึงบ้านก็เข้ามาเม้าท์มอยกับเอิร์ทในเฟสต่อ
เรื่องชะตากรรมพรุ่งนี้ ว่าตกลงเอาไงกันดี
สรุปก็ไปวู๊ดดี้ โอเคไปก็ไป ถ้าตารางชัวร์กุก็โอเค
ตกลงเวลา สถานที่เรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปนอน
เพราะวันรุ่งขึ้นต้องออกแต่เช้าอีก เดี๋ยวจะตื่นไม่ไหว
ไปทำงานยังไม่ตื่นเช้าขนาดนี้เลยนะ แต่เพื่อพีจังอ้อทนได้ค่ะ
รุ่งขึ้นแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ตี5 อาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน 6 โมง
ขนาดออกหกโมงตรงเรียบทางด่วนยังติดโคตรอ่ะ
กลัวคนไปรอเยอะแล้วจะมองไม่เห็นน้องเหมือนกันนะ
แต่พอไปถึง คนยังไม่เยอะเท่าไรได้ที่มุมค่อนข้างดี
ริมประตูที่เค้าถ่ายทำเลย สตูติดเป็นกระจกใสหมดเลยด้วย
นั่งดูรายการวู๊ดดี้ถ่ายทำไปสักพักมีสายโทรมาบอกพี่แพทว่า
น้องออกจากรร.แล้ว ตอนนั้นรู้สึกจะ10โมงนะ
สักพักรถน้องก็มา น้องใส่เสื้อสีแดงงงง รองเท้าบู๊ทคู่เดิม
รอรายการเซ็ทฉากนู่นนี่นั่นสักพักน้องก็เดินลงมา
รายการเริ่มถ่ายทำแฟนคลับก็เงียบตามคำสั่ง
และรอกรี๊ดเป็นระยะตามคำสั่งเช่นกัน 55+
มุมที่นั่งถือว่าดีมากอ่ะ คือพีจังนั่งอยู่ในระยะใกล้นะ
ถือว่าใกล้ที่สุดจากที่ตามมา และนานที่สุดด้วย
พอถ่ายฉากกินขนมไทยเสร็จ ก็เซตฉากใหม่
พีจังก็ยืนหันหลังให้ทางที่เรานั่งกันอยู่ กลั้นเสียงกรี๊ดกันแทบตาย
สังเกตพีจังชอบยืนเอามือล่วงกระเป๋ากางเกงด้านหลัง
พีจังยืนสักแป๊บล่ามก็ส่งน้ำให้ พีจังก็ผงกหัวขอบคุณนิดๆ
ตอนกินน้ำน้องอมน้ำไว้แก้มตุ่ยเลย น่ารักโคตรๆ
กระดกน้ำสองครั้งก็อมน้ำไว้ทั้งสองครั้ง อร๊ากกก จะคลั่งตาย
แล้วพีจังยืนคุยกับล่ามกับเมเนเจอร์ต่อ
อยู่ๆก็มีคนยกเก้าอี้มาให้ พีจังหันไปเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร
และพีจังก็ไม่นั่งด้วยแหละ น่ารักหว่ะ นอบน้อมโคตรๆอ่ะ
พอพวกทีมงานเซตฉากเสร็จ พีจังก็เข้าถ่ายต่อ
ตอนนี้เป็นตอนเกี่ยวกับมวย สมจิตร มาด้วยนะเออ 555+
คงพูดเกี่ยวกับหนังเรื่องใหม่ของพีจังนั่นแหละ
เห็นพีจังกระโดดเตะด้วยน่ารักๆๆๆๆ อร๊ากกก ไม่ไหวทน
พอคัทกอง ก็พากันวิ่งไปที่รถน้อง รอแป๊บเดียวน้องก็ลงมา
ใกล้มากเหอะ พีจังโบกมือเหมือนเดิม ยิ้มน่ารักๆแบบน้อง
แล้วก็จากไปอย่างเร็วเหมือนกัน เหอๆ
ทำงานกับญี่ปุ่นรู้สึกว่าทุกอย่างเร็วและเป๊ะเหลือเกินนะคะ
พอน้องกลับรร.ก็เลยพากันพารากอน ไปนั่งรอน้อง
นั่งกันไม่ต่ำกว่า 5 ชม. พระเจ้ากุทำไปได้ไงว่ะ ร้อนก็ร้อน
ไม่เคยมานั่งตากแดกรอใครนานขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
แต่เพื่อพีจัง อ้อทนได้ค่ะ!!!! พอน้องมาคนก็กรูกันข้างหน้า
ดีนะที่เวทีสูงไม่งั้นคงไม่เห็นน้องแน่ๆเลยงานนี้
เสียดายไม่น่านั่งสัมพาทเลยตอนแรก เพราะเกือบไม่เห็น
แต่สักพักก็ยืนคุยกัน คราวนี้ล่ะเห็นเต็มตาเลย
น้องน่ารัก ยิ้มแย้ม อารมณ์ดี นอบน้อม สุดๆอ่ะ หลงมาก
ตอนให้ถ่ายรูปกับแฟนคลับ ตกใจไม่คิดว่าน้องจะเต้น
เซอร์วิสพวกเราเกินไปแล้วนะพีจ๊างงงงงงง
แค่นี้ก็หลงกันจะแย่อยู่แล้ว โฮกกกกกกกกกก
พอน้องลงจากเวที เราก็พากันจะเดินออกจากคอก
เพราะไม่ไหว หายใจไม่ออก แต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหน
น้องขึ้นมาอีกรอบอ่ะ ขึ้นมาขอบคุณโบกไม้โบกมือ
อร๊ากกกกกกกกกกก จะทำให้กุคลั่งใช่มั้ยเนี่ย
มีอังกอร์ตั้งแต่วันสัมพาทเลยเร๊อะ!!!! สมกับเป็นJE 55+

จบทริปการตามทั้งหมดทั้งมวล ระยะเวลา2วันที่ได้เจอน้อง
ทำเอาคลุ้มคลั่งเลยทีเดียว 10 ปีที่รอ
ได้เจอหน้าน้อง 2 วัน มันเหมือนความฝันจริงๆ
ไม่คิดว่าจะได้เจอน้องที่ไทย บอกไม่ถูกมันเกินคำว่าดีใจไปแล้ว
ไว้เจอกันอีกวันคอนนะพีจัง...อีกตั้ง3เดือนแหน่ะ
แต่ยังไงก็จะรอ.........

ปล.นี่คงเป็นไดที่เขียนยาวที่สุดในชีวิต ณ ตอนนี้ 555+